آدم از خواب که بیدار شد ، دید ،یک قلب توی رختخوابش

 افتاده بلند شد قلب را برداشت واز خانه بیرون رفت

 سرراهش شیری را دید که توی سینه اش جای یه قلب

 خالی بود شیر که او را دیدآرام جلو آمد و نشست

 آدم قلب را توی سینه شیر گذاشتچند لحظه بعد شیر غرید

 وبا تمام قدرتش غرید .پنجه هایش را به زمین می کوبید

 وبه خودش می پیچید که قلب از توی سینه ش بیرون پرید و

 شیر که از درد رها شده بود آرام گرفت .

 آدم در جنگل می رفت تا صاحب قلب را پیدا کند

 یک درخت را دید که توی سینه اش خالی بودجلو رفت

 وقلبی که تو دستش بود توی سینه ی درخت گذاشت

 برگهای درخت شروع کردند به زرد شدن و آدم قلب را از

 سینه درخت بیرون آورد . آدم می رفت که عقابی را در آسمان دید

 وروی سینه ی عقاب  یک جای خالی بود و عقاب از اوج آسمان

 پائین آمد و نشست.آدم قلب را درسینه عقاب گذاشت عقاب بالی زد

 وبلند نشده بود که بالهایش جمع شد و روی زمین افتاد

 آدم قلب را ازسینه عقاب برداشت عقاب چشمهایش را باز کرد

 بالی زد و اوج گرفت و رفت. آدم از کنار دریا گذشت نهنگ

 بزرگی یک جای خالی توی سینه اش داشت کنار ساحل آمد و

 آدم قلب را در سینه نهنگ گذاشت و نهنگ تمام دهانش را بازکرد

 استخر بزرگی از آب در دهانش درست شد بعد دهانش را بست

 وبا یک نفس تمام آبها را از سوراخ های سرش خالی کرد

 وچنان صدائی داد که آدم هم گوشش را گرفت و قلب از سینه

 نهنگ بیرون آمد .آدم قلب را برداشت و رفت .

 آدم سرش پائین بود و چشم هایش پر اشک بود . او سرراهش

 به بیابانی رسید دید تو سینه ی زمین یه جای خای ست

 وقلب را در سینه ی زمین گذاشت و زمین لرزید ترک برداشت

 آدم قلب را از سینه ی زمین برداشت وزمین آرام شد .

 روز هفتم بود و خورشید می رفت تا جای خودش را به ماه

 وستارگان بدهد آدم خسته بود . زیر درخت کهنسالی ایستاد

 خم شد زانو زد . و قلب را تو رودخانه آب فرو کرد

 با دو دستش قلب را گرفته بود و نگاهش می کرد توی آب خودش

 را دید که توی سینه اش یک جای خالی بوددستهایش بالا آمدند

 و قلب را در سینه ی آدم گذاشتندآدم نشست و به درخت تکیه داد

 مثل یک کیسه برنج روی زمین پهن شده بود قلب شروع کرد

 به تپیدن و تالاپ تولوپ .هر لحظه سرعت تپیدن قلب بیشتر می شد

 حالا همه ی بدن آدم گرم شده بود و چشمهای درشت آدم باز بود

 آب چشمهایش توی تاریکی شب با نور ماه مهربان می درخشید

 آدم می خندید . فریاد می کشید . می چرخید .دستهایش را مثل

 بال پرندگان بالا و پائین می برد و از صدای چرخیدن و بالا پائین

 پریدن دستهایش آهنگی دلنشین به گوش می رسید ماه قصه ی آدم

 را برای زمین گفت آنها که آن شب بیدار بودند و ساکت بودند

 صدای ماه را شنیدند قلبهایشان را برداشتند و توی سینه ی خود گذاشتند

 آن شب همه شاد بودند و هیچ کس از صدای پایکوبی آنها بیدار نشد

 سحر بود و همه در سکوت بودند و از پروردگار بخشنده مهربان

                               سپاسگذار

 اگر برای رسیدن به خوشبختی ، منتظر آینده ای

                                                     زود دیر میشه

 اگر برای تغییر اوضاع منتظر معجزه ای

                                                     زود دیر میشه

 اگر هنوز نقشه ای واسه گنج فرداهات نداری

                                                     زود دیر میشه

 اگر بخوای مدت زیادی در تردید بمونی

                                                     خیلی زود دیر میشه

 اگر برای ترک کردن عادت های بد منتظر موقعیت مناسب تری

                                                              زود دیر میشه

 اگر برای تغییر ندادن اوضاع به اشتباهات قبلی ات استناد می کنی

                                                             زود دیر میشه

 اگر برای شاد کردن دلهای دیگران منتظر بهانه ای

                                                        زود دیر میشه

 اگر امروز که سلامتی شاکر نباشی

                                           زود دیر میشه

 اگر برای گفتن جمله ی دوستت دارم هنوز فرصتی پیدا نکردی

                                                           زود دیر میشه

 اگر هنوز در ناکامی های دیروز سردرگمی و دنبال مقصر می گردی

                                                           زود دیر میشه

 اگر برای دلجویی از یک دل شکسته خیلی سریع کاری نکنی

                                                            زود دیر میشه

اگر وقتی که باید به خداوند پناهنده شوی ، به گناه تسلیم بشی

                                                           زود دیر میشه

 اگر برای کشف فرصت طلائی به دور دست ها خیره بشی

                                                           زود دیر میشه 

 اگر برای بخشیدن ، قادر به ترک کینه های کهنه نباشی

                                                          زود دیر میشه

 اگر قبل از تلاش به خودت بگی از دست من کاری بر نمیاد

                                                        زود دیر میشه

 الان وقتشه همین حالا که هنوز دیر نشده

 زود باش کاری کن یادت یاشه خیلی زود دیر میشه

                  ^{و یکی چگونه می توانست باشد ؟}

                  _{هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .}

                   _{و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت}

                    _{عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .}

                     _{خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .}

                    _{و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .}

                    _{و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .}

                     _{و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .}

                      _{و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .}

                      _{اما کسی نداشت ...}

                      _{و خدا آفریدگار بود .}

                      _{و چگونه می توانست نیافریند .}

                       _{زمین ر ا گسترد و آسمانها را برکشید ...}

                       _{و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .}

                        _{و با نبودن چگونه توانستن بود ؟}

                       _{و خدا بود و با او عدم بود .}

                        _{و عدم گوش نداشت .}

                       _{حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .}

                       _{و حرفهایی است برای نگفتن ...}

                       _{حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .}

                       _{و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...}

                       _{و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .}

                       _{درونش از آنها سرشار بود .}

                       _{و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟}

                      _{و خدا بود و عدم .}

                     _{جز خدا هیچ نبود .}

                     _{در نبودن ، نتوانستن بود .}

                     _{با نبودن نتوان بودن .}

                     _{و خدا تنها بود .}

                      _{هر کسی گمشده ای دارد}

                      _{و خدا گمشده ای داشت ...}

                                                                                                         _{دکتر علی شریعتی}   

 پر و بال شجاعت را باز کن

 و آسمان را از آن خود کن

 خورشید وجود تو

 اگر طلوع کند

 بر همه می تابد .

 خورشید وجود تو

 بر در نمی کوبد

 خورشید وجود تو

 در توست .

 تو فقط همه ی درها و پنجره ها را باز کن

 بگذار رایحه زندگی

 همه فضای جانت را پر کند

 آن گاه

 خورشیدی که در سینه داری

 روشنت می کند

 و گرمیت می بخشد .

 اما در ساحت وجود تو

 خویشتن الهی ات تنها نیست ،

 آنچه در ساحت وجود تو خانه دارد

 در همه چیز خانه دارد

 تمامیت همه چیزها و وحدت شان

 همان آگاهی بسیط هستی هست .

 نام این آگاهی بسیط را می توانی خدا بگذاری

 من ذات الهی را ترجیح می دهم .

 زیرا خداوند

 شخص نیست

 بلکه حضور ناب است .

 پاره ای از تو انسان است ،

 اما پاره ای از تو هنوز انسان نیست

 بلکه توده ای است آشوبناک ،

 که در خواب و در میان مه راه می رود

 و بیداری خود را می جوید .

 وپاره ای از وجود تو در خواب است

 و هنوز از مرتبه حیوانی فراتر نرفته است .

 مشکل آن است

 که پاره حیوانی وجود تو بیدار است

 و پاره انسانی وجودت در خواب .

 پاره انسانی وجود تو

 می خواهد از خواب بر خیزد

 اما همتی درتو نمی بیند

 بنابراین ،

 دوباره به خواب می رود

 ...