^{و یکی چگونه می توانست باشد ؟}

                  _{هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .}

                   _{و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت}

                    _{عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .}

                     _{خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .}

                    _{و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .}

                    _{و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .}

                     _{و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .}

                      _{و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .}

                      _{اما کسی نداشت ...}

                      _{و خدا آفریدگار بود .}

                      _{و چگونه می توانست نیافریند .}

                       _{زمین ر ا گسترد و آسمانها را برکشید ...}

                       _{و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .}

                        _{و با نبودن چگونه توانستن بود ؟}

                       _{و خدا بود و با او عدم بود .}

                        _{و عدم گوش نداشت .}

                       _{حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .}

                       _{و حرفهایی است برای نگفتن ...}

                       _{حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .}

                       _{و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...}

                       _{و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .}

                       _{درونش از آنها سرشار بود .}

                       _{و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟}

                      _{و خدا بود و عدم .}

                     _{جز خدا هیچ نبود .}

                     _{در نبودن ، نتوانستن بود .}

                     _{با نبودن نتوان بودن .}

                     _{و خدا تنها بود .}

                      _{هر کسی گمشده ای دارد}

                      _{و خدا گمشده ای داشت ...}

                                                                                                         _{دکتر علی شریعتی}   

 پر و بال شجاعت را باز کن

 و آسمان را از آن خود کن

 خورشید وجود تو

 اگر طلوع کند

 بر همه می تابد .

 خورشید وجود تو

 بر در نمی کوبد

 خورشید وجود تو

 در توست .

 تو فقط همه ی درها و پنجره ها را باز کن

 بگذار رایحه زندگی

 همه فضای جانت را پر کند

 آن گاه

 خورشیدی که در سینه داری

 روشنت می کند

 و گرمیت می بخشد .

 اما در ساحت وجود تو

 خویشتن الهی ات تنها نیست ،

 آنچه در ساحت وجود تو خانه دارد

 در همه چیز خانه دارد

 تمامیت همه چیزها و وحدت شان

 همان آگاهی بسیط هستی هست .

 نام این آگاهی بسیط را می توانی خدا بگذاری

 من ذات الهی را ترجیح می دهم .

 زیرا خداوند

 شخص نیست

 بلکه حضور ناب است .

 پاره ای از تو انسان است ،

 اما پاره ای از تو هنوز انسان نیست

 بلکه توده ای است آشوبناک ،

 که در خواب و در میان مه راه می رود

 و بیداری خود را می جوید .

 وپاره ای از وجود تو در خواب است

 و هنوز از مرتبه حیوانی فراتر نرفته است .

 مشکل آن است

 که پاره حیوانی وجود تو بیدار است

 و پاره انسانی وجودت در خواب .

 پاره انسانی وجود تو

 می خواهد از خواب بر خیزد

 اما همتی درتو نمی بیند

 بنابراین ،

 دوباره به خواب می رود

 ...